Ու՞ր է Նոլանը տանում կինեմատոգրաֆը

Ժամանակակից Հոլիվուդում, որտեղ մեծ բյուջեները հիմնականում բաժին են հասնում անվերջանալի սիկվելներին ու կոմիքսների էկրանավորումներին, Քրիստոֆեր Նոլանը մնում է այն եզակի հեղինակներից, ով կարողանում է միլիոնավոր դոլարներ ստանալ բացառապես սեփական, բարդ գաղափարների համար։ Նա կինոթատրոնը վերածել է մի վայրի, որտեղ հանդիսատեսը գնում է ոչ թե պարզապես հանգստանալու, այլ մտածելու, ժամանակի ու տարածության կառուցվածքը վերծանելու համար։ Նոլանի յուրաքանչյուր նոր ֆիլմ ոչ միայն կինոիրադարձություն է, այլև ինդուստրիալ մարտահրավեր՝ ուղղված թվային դարաշրջանի կանոններին։

Նրա հաջողության գաղտնիքը թաքնված է ֆիզիկական իրականության հանդեպ ունեցած մոլուցքի մեջ։ Այն տարիներին, երբ կանաչ էկրաններն ու համակարգչային գրաֆիկան կլանել են կինոն, Նոլանը շարունակում է պայթեցնել իրական ինքնաթիռներ, կառուցել հսկայական դեկորացիաներ և նկարահանել IMAX ժապավենով։ Սա պարզապես էսթետիկայի հարց չէ, սա կինոյի հանդեպ հավատամք է։ Նա ստիպում է հանդիսատեսին զգալ պատկերի կշիռն ու խորությունը, ինչը թվային էֆեկտները հաճախ չեն կարողանում փոխանցել։ Նոլանը կինեմատոգրաֆը տանում է դեպի արմատներ՝ միաժամանակ օգտագործելով ամենաժամանակակից տեխնոլոգիական հնարավորությունները։ Այս համատեքստում նրա սպասվող «The Odyssey» (Ոդիսական) նախագիծը դառնում է նրա կարիերայի թերևս ամենահավակնոտ քայլը։ Թեև սյուժեի մանրամասները պահվում են խիստ գաղտնիության պայմաններում, արդեն իսկ պարզ է, որ ռեժիսորը պատրաստվում է վերաիմաստավորել էպիկական ժանրը։ Նոլանյան «Ոդիսականը» խոստանում է լինել ոչ թե հին հունական առասպելի պարզունակ էկրանավորում, այլ մարդկային գիտակցության, հիշողության և տուն վերադառնալու հավերժական փնտրտուքի տիեզերական կամ հոգեբանական դրամա։ Ինսայդերական ակնարկները հուշում են, որ մենք կտեսնենք ժամանակային պատմողականության մի նոր մոդել, որտեղ անցյալն ու ապագան հյուսվում են մեկ միասնական կտավի մեջ։

Ակնկալիքներն այս պրեմիերայից հսկայական են, քանի որ «The Odyssey»-ն կարող է դառնալ այն կետը, որտեղ Նոլանը կմիավորի «Interstellar»-ի տեսողական մասշտաբներն ու «Oppenheimer»-ի դրամատիկ խորությունը։ Կինոքննադատները վստահ են, որ այս ֆիլմով նա հերթական անգամ կապացուցի՝ մեծ էկրանի համար արվող կինոն երբեք չի մահանա, քանի դեռ կան հեղինակներ, ովքեր վախենում են փոքր ու հարմարավետ գաղափարներից։ Պրեմիերան խոստանում է դառնալ նոր բեկում, որը ցույց կտա, թե ուր է գնում կինեմատոգրաֆը, երբ ղեկին կանգնած է իրական տեսանողը։